🌷برای امیدآفرینی، راهی جز تغییر سیاست های کلان، و شنیدن صدای دلســـــــــوزان و کارشناسان نیست.

✒✏عظیم قرنجیک

ناکارآمدی در اقتصاد نیز کمابیش همانند از کارافتادن خودرو است، همانسان که از خردسال و بزرگسالان گرفته، تا آنان که رانندگی نیز بلد نیستند، می دانند که ماشین خراب و از کار افتاده، نیاز به تعمیر توسط تعمیرکاران مجرّب و متخصص و استادکاران ماهر و کارآزموده دارد، اقتصاد ناکارآمد و بحران زده را هم هر فردی از آحاد جامعه می تواند، با توجه به وضعیت معیشتی، و تورّم فزاینده و نیز رشد قیمتهای ارزاق عمومی و کالاهای عمومی و... ، متوجه شده و مورد قضاوت قرار می دهند، و همینطور، افزایش لحظه ای قیمت ارزهای خارجی و تاثیری که بر اقتصاد دارد، را نیز می بینند و ناکارآمدی سـیاسـتها را با پوسـت وگوشـت خود، حس می کنند.
و لذا باید حق داد که، از فرط ناامیدی شان از شرایط اقتصادی و نحوه مدیریت های سیاسی و اقتصادی حاکم بر کشور، واز آب شدن درآمدهای ناچیزشان ، و مشاهده کوچک شدن هر روزه سفره شان ، به تنگ آمده، فریاد معترضانه سر دهند.
بدون تردید،اقتصـاد، مستقل از سیاست، اجتماع و فرهنگ نیست، که فکرکنیم، می توان در شرایطی که بیشـترین تنش هاي خارجی و داخلی در کشـــــــور وجود دارد، شرایط اقتصادی رو به بهبودی نهد. اگر مهمترین هدف در اقتصـاد، گسـترش سـرمایه گذاری وتولیدثروت و... اسـت، طبیعی اســت موقعی که بیشـترین تنش خارجی بر کشور تحمیل، و بیشترین اختلاف های سلیقه ای سیاسی بین جناح های مختلف سیاسی داخلی کشــور حاکم است، هیچ کارآفرین و بنگاهداری، تمایل به سرمایه گذاری مولد در اقتصاد و در نتیجه تولید ثروت نخواهدداشـت، و به این ترتیب، موقعی که بنا باشـد هزینه های جاری دولتی در مقابل هزینه های عمرانی، روبه افزایش باشـد، نتیجه ای جزافزایش تورم در بر نخواهد داشت.

علیرعم این وضعیت بحرانی و شرایط نامساعد اقتصادی و سیاسی ، آقاي رئیســــــی، رئــیس جمهور در دفاع از بودجه 1402 در مجلس ضــمن اعلام مشخصـات بودجه، و دفاع ازعملکرد دولت و تاکیدبررشـد شاخص های مختلف اقتصـادی، اعلام کــــرده است: «دولت در زمینه مســـکن، معیشـــت، خودرو و ســـلامت برنامه کوتاه مدت دارد که حتماً وضـــعیت در آینده نزدیک متفاوت خواهد شد. دشمن دنبال ایجاد ناامیدی اسـت، اما تلاش دولت باید برای ایجاد امید برای مردم باشــــد. پیام دولت و مجلس باید پیام امیدبخشـــــی به مردم باشد. دشمن دنبال ایجاد تردید و یأس در دل مردم است و تمام تصمیمات ما باید ایجاد امید باشد.دولت در این چهار زمینه، برنامه بلندمدت هم دارد.»
در رابطه با این اظهارات، لازم به گفتن نیست که مردم اگرکارآمدی و چشم انداز مثبتی را در سـیاسـتها ببینند، و کورسویی از بهبود شرایط اقتصادی اعتمادآفرین را احسـاس می کنند، طبیعی است، نسـبت به حال و آینده، امیدوار خواهند شــــد. متأســـــفانه با وجود همه این مشـکلات، بعضــی مدیران، این مشــکلات را به دشمن و خارج حواله می دهند و... کشـــور را سراسردر حال پیشــرفت می بینند. مهمترین مشــکل آن است که متأسفانه به نظر می رسد مدیران کشــور، باصطلاح " درك درستی از اقتصــاد و سیاست ندارند". نا امیدی از شرایط اقتصادی، چیزی نیســـت که فقط با تبلیغات رسانه ای دشمن ساخته شود. قدری تامّل باید کرد و به کارنامه سیاستی و مدیریتی کشور هم بخردانه، تدبیر و اندیشه کرد.

ماحصل کلام این که ، " اگر به دنبال امیدآفرینی براي مردم هستیم، راهی جز تغییر سیاست های کلان، و شنیدن صدای دلســـــــــوزان و
کارشناسان خبره، در حوزه های مختلف سیاسی، اقتصـادی، اجتماعی
و فرهنگی نیستیم."

فرصت ها درگذرند،
امیدواری های ما،
در لکه های سیاه شب
گم شده است.
راه سحر و صبح ،
طولانی است،
و انتهایش هم در مه
گم است.
وقت امیدی به بازگشت ستاره
نیست ،
هم ستاره ها را،
یکی یکی
گم می کنیم.